Ang Ika-pitong Resume

Alam mo yung sa movies kapag gusto nila ipahiwatig na malungkot yung sitwasyon, yung color scheme nagiging dim... yung tipong laging may palapit na bagyo. Mejo black and white. Parang may filter na grayscale lang yung theme. Lahat parang gloomy, laging parang malungkot.

August 15, 2019 nung mag resign ako sa trabaho. Sa wakas makakapag pahinga din ako, sa wakas nagkaroon din ng isang linggong para sakin lang. Isang linggong walang responsibilidad at walang pinapatakbong business. Paglapag na paglapag namin sa Canada ng pamilya ko, isang buwan lang ang ginugol namin sa pamamasyal. Sumabak na agad kami ng kapatid ko sa trabaho sa pangalawang buwan. Simula nun tuloy tuloy na yung trabaho. Wala ng pahinga. 

Isang linggo. Isang linggo lang ang palugit ko. Pagkatapos nun for sure may trabaho na ulit ako. 
Pasa ng resume dito, pasa doon. Parefer dito, pasuyo doon. Online job search paggising, Online job search bago matulog. 

Dalawang linggo na, wala paring email o tawag... o text man lang. 

Baka daw kasi namimili ako sabi ng tropa. Oo nga naman. Malapit na magkatapusan, si Judith palapit na ng palapit. 

Nagbukas ako ng kabinet sa kusina, sinalubong ako ng mga tsaa at garapon ng Nescafe. Binuksan ko yung ref, maliban sa liwanag na kulay yelo, bumungad sakin ang nanghihingalong ketchup at inaamag na peanut butter. 

Maghahapunan na. Padilim na naman pala. Di ko na namamalayan yung pagandar ng araw. Parang wala ng pagkakaiba yung umaga sa hapon. 

Ayun na nga, sumapit ang atrenta. Kundi dahil sa pagiipon ko't pagtyatyaga, baka napalayas na ko sa apartment. kalahati na ng buwan ang lumipas wala parin akong trabaho.

Ganun pala pag wala kang ginagawa sa buhay, parang ang haba haba... haba haba haba haba haba haba haba ng araw. Parang di matapos tapos. Sinubukan kong itulog umaasang pag gising ko kinabukasan na. Kaya lang malas, 11pm palang pala. 

Hirap na hirap na ko matulog. Sa mga araw na wala pala kong ginagawang prodaktibo, nagugugol pala sa pagkain ng marami't pag inom ng alak. Laking epekto pala ng pagkain ng kalahating kaldero ng kanin yung hindi ko paghinga habang natutulog. Wala ng trabaho, pataba pa ng pataba. Badtrip narin ako tumingin sa salamin. Puta papangit na ko ng papangit.

Gabi gabi takot na takot akong matulog kasi laging masama yung panaginip ko. Hindi ko maintindihan. Lagi akong nagigising every 3 hours. Napansin ko na yung iregularidad ng pagtulog ko kasi paulit ulit na siyang nangyayari sa gabi. Laging masamang panaginip sabay gising at hinga ng malalim, inom ng tubig. 

Mangangalahati na yung September, tambay parin ako. Magiisang buwan ng wala akong matinong tulog. Kumbaga ayaw ng katawan kong matulog kasi bakit nga naman? Hindi naman ako pagod sa trabaho. Yung utak ko laging gising. Pinipilit na magpuyat para daretso tulog. Baka sakaling makaisa at walang bangungot sa pagtulog ko. 

Nakakapagod pala talaga maging tambay. Jusku kala ko joke lang nina Jose yun sa Eat Bulaga. Pero totoo pala. Napakahirap mag bilang ng oras. 

Unti unti na kong nawawalan ng pagasang makahanap ng trabaho. Lahat na pinasahan ko ng resume. Kahit labag na sa kalooban ko at kahit wala nang kinalaman sa kursong kinuha ko. 

Pinaka masakit sa naging sitwasyon ko, kahit kasama ko yung mga kaibigan at pamilya ko, parang nagiisa parin ako. Kahit sa gitna ng inuman, pakiramdam ko nagiisa ako. May ganong feeling. Parang di ka makuntento. Tawa ka ng tawa sa mga session pero kinabukasan balik ka na naman sa realidad na hindi ka umuurong.

I never wanted to sound over dramatic. I was never a fan of self destruction or the feeling of being too helpless. There is always a way to enjoy the day or to smile from time to time. But this time is different.

I was at my lowest point. I am not certain if it is mainly caused by my unemployment, or the fact that I live by myself in an apartment. Regardless of the answer, I know for sure that I feel so alone. Even when around my friends, partying, I felt so lonely.
No amount of drugs, sex or alcohol can relieve the emptiness I was feeling at that time. It came to a point where I just didn't feel like having any of them anymore. I just want everything to be over.


I thought time for myself was necessary. I figured I can use this time to socialize and do things I've always wanted to do now that I don't have to worry about work stuff. There were so much time in my hands to "do life", and yet I feel so down that I don't even know where to begin. 

I don't want to go telling everyone that I am depressed. I surely don't think I am under the category. But crazy how ending my life became an option all of a sudden. Something I will never do or even had the guts to pursue. Crazy, but it was just there, floating around the apartment, reminding me that it could all end when I want to.

I am actually not entirely sure if I was indeed depressed, whatever my condition was, all I know is that everything seemed darker, and that I had difficulties in breathing. My nose were always stuffed and breathing through my mouth is harder than I hoped. I also can't find any silver linings in anything, which I always do when I was in a normal state. I can't find anything good in my situation.

Uulitin ko, hindi ako ganto, sobrang nababanas ako sa mga taong masyadong madaming drama sa buhay. Yun tipong "Ano bang problema mo? Masyado kang nagiinarte. Ayos ayos ng buhay mo e." Bilang ako yung nagsisilbing "Listener, or Adviser" sa grupo, kadalasan ako yung positibo parati. Tipong laging "There's a light at the end of the tunnel" o si "Lilipas din yan"

Malapit na mag tapos ang September... isang buwan at kalahati na kong asa ganitong sitwasyon. Si Judith nagpaparamdam na naman. Tapos na ko. Sukong suko na ko. Sa tuwing naiisip ko na kinakaltasan ng kinakaltasan yung account ko, at alam kong walang babalik sa akinse o atrenta, sobrang hirap kumilos. 

Hanggang napikon narin siguro ako. Napikon narin ang mga kaibigan ko sa sitwasyon. Tama na. Tama na yung isang buwan at kalahati. Para akong inahon sa kumunoy. Iba din talaga ang epekto ng kaibigang may totoong pakialam sayo. Pitong resume. Pitong resume at nanghihingalong gas tank. Walang mangyayari kung di ka kikilos at gagawa ng paraan. 

Baba sa kotse, pasa, sakay, drive, baba, pasa, sakay ulit. Aasa muli na baka sakali sa pitong resume na yun ang swerteng isang buwan at kalahati kong inaantay. 

Trabaho. Sa wakas. Corny man pero biglang lumiwanag lahat. Hindi ko man first choice yung tumawag sakin, sapat na yun para mabuhayan ulit ako ng loob. Biglang nag iba lahat. Biglang bumilis yung panahon. Nakakainis man sabihin pero parang ako na ang naghahabol sa oras. 

Maybe I wasn't really depressed. I might just have been restless. I wasn't used to being a burden. I have never felt so unproductive in my life. I guess I felt for the first time that I don't have any control of the situation. I was relying my future to an HR representative.

The first week of October gave me so much hope. I have been getting job offers left and right. If I can erase the whole month of September in my mind, I would. I can't even count how many times I have played "Wake me up when Sept. ends" in my head. As much as I adore Greenday, nobody deserves to be in that state. Subconsciously I know it was just a phase, but it only dawned on me that I actually have to do something different to pull myself together. And that one different thing was finally asking for help.

Without my friends I wouldn't have tried to get back on my feet every single day. To wake up early just to fall in line in that chilling Edmonton morning breeze, just to grab a couple of Chicken Joys and Yumburgers, those were the highlights of my September. I guess there is in fact a bright white light at the end of the tunnel... and a big fat joyous red bumble bee.

Mama, Papa Paano ka Ginawa?

Galing akong Calgary kahapon (August 19) para magpa renew ng passport. Roadtrip lang. Mga dalawang oras at kalahati siguro yung biyahe. Nakakapagod din pala yun lalo't wala ka masyadong tulog. Ayun, kinabukasan tinirankaso ako ng sobra sobra. Siguro dahil naambunan narin ako habang naglalakad lakad sa Calgary. Lintik na syudad ba naman kasi yun, kahit google maps problemado.

Bumangon akong parang hinazing yung lalamunan ko. Hindi ko alam kung bakit ang sakit sakit ng katawan ko, tas tumitibok tibok pa ung bumbunan ko. Meron pa naman akong tendency sa umaga na pag nahihilo ako, nahihimatay nalang bigla.

Biglang kong hinagilap ung susi ng auto at Apt. Daretso ako ng Asian store para bumili ng isang malaking bote ng Calamansi juice, isang banig ng Strepsils, at isang kahong NeoCitran. 

Iba na yung pakiramdam ko habang nagdadrive, bihira lang naman ako mag kasakit kaya siguro sinulit na ng pagkakataon. Daig ko pa uminom ng ginebra at nag chaser ng tanduay sa pagikot ng mundo ko.

Narealize ko nalang nagdadrive na pala ko papunta sa bahay ng mga magulang ko.

Thing is, My parents and I have not been in good terms for the past 7 months. Tipong hindi yung pabebeng away. Literal na hindi ko sila kinausap in 7 months. I was legitimately upset and incredibly hurt by how things were. It was a fight that determined where I stand in the family unit. It was like my way of saying "shit, I'm in control now".

It was the major push that I needed to finally move out and live on my own. Although I made it seem like it was the ONLY reason why I moved out, when in fact, I have been wanting to live by myself for a while now. Anyway, the fight lasted for a long time. Days pass, months.... Still no response to their apologies. 

I was unforgiving. I told myself there is no way I'm backing down. I have no intentions of making the first move, to make amends, to lower my pride. NO. 

I guess it did help that I can actually live without them at that time. I can fully function independently without their assistance or advice. I was okay.

I have no idea what's going through their minds. I shut down all emotions I can feel towards them. I didn't even bother reading the countless texts I received from them asking for my forgiveness. I was completely certain where I stood during this time.

I will not forgive nor forget.

I buried myself with work and focused my free time with making my apartment a better living space. I find comfort and joy from my friends while fighting every single urge to make peace with my parents.

Sana away bata lang talaga, o yung away na alam mong talaga namang kasalanan mo at naiintindihan mo kung bakit masama ang loob nila sayo. Sana ganon yung away namin e. E hindi.

Narealize ko lang din, habang hindi kami magkasundo ng mga magulang ko, naisip ko yung mga panahong humihingi ng advice yung mga kaibigan ko sakin tungkol sa mga magulang nila. 

Nakakatawa kasi madalas sa madalas, I know for sure na ipaiintindi ko sa kaibigan ko na mali sila, at tama ang magulang nila. Kasi halos lagi naman talaga silang tama e. Halos.

I still remember a friend of mine in high-school who was asked if she has the chance to change her parents, would she take it? and She didn't even flinch, She said yes. proudly.

I was so disappointed and utterly disgusted really, because back then, I didn't know shit. I judged her decision without trying to understand why she said it. 

There was also a time when I had a very sensitive conversation with a very close friend of mine about her parents and their constant marital difficulties.

Funny how these are the topics that we talk about during lunch at this age. We can really feel how time changed us, and made us think more about the better things in life. 

Parang pag dumating ka sa edad na 25 pataas, parang obligado ka nang mag mature...sa isip at sa gawa. Malalaman mo talaga kung mature ka na kung ang mga problema mo ay hindi lang naka sentro sa sarili mo. Tipong sa edad 25 pataas, problema mo yung bigger picture. Siguro kapag yung issues mo laging sagana sa "Ko, Ako, at Akin" Kaysa sa, "Siya, Sila, at Samin" parang wake up call na siguro yun na baka naman kelangan mong huminto at mag tanong tanong kung hanggang kelan ka magiging makasarile. 

Anyway, my friend's parents are constantly bickering and trying to make each other's daily lives miserable. What makes it harder for my friend is that they are very vocal and indiscreet about their fighting. If you haven't experienced or seen your parents fight in front of you, you are one lucky bastard. 

It has taken a very very heavy toll on my friend especially when coming home to them after a week of tedious work, is supposedly the only peace she can get. 

At one point, our conversation became very familiar. Something very common. A cliche. I realized that this issue has always been the case ever since the whole marriage thing existed. And my friend for sure is not the only child who is carrying this burden.

"Bakit parang walang karapatan magalit yung mga anak sa mga magulang nila?" 

"Bakit parang lagi kang obligadong mahalin yung mga magulang mo kahit gaano ka nila nasaktan?" 

"Tipong, kahit yung mga magulang mo ang may kasalanan, ikaw parin ang unang dapat humingi ng tawad."

"Bakit kahit gaano kasama ang trato ng mga magulang sa mga anak nila, inaasahan parin ng lipunan na wala ka dapat maramdamang galit sa magulang mo?"

Ang weird.

An daming tanong no. Wala naman kasing gustong sumagot e. Matik na kasi na dapat respeto, pagsunod, at paghanga lang ang mga salitang  

pinupugay sa mga dakilang ama't ina. 

Naalala ko pa yung mga storya ng mga matatanda, kung san laging may kabit yung mga lalaking matatanda. Kumbaga noong araw, para siyang requirement. 

Society: Uy, Buhay ka na nung panahon ng Hapon, eto si Lydia, asawahin mo din. You deserve it! 

Matandang Lolo: Hindi ba magagalit yung mga anak ko pag ginawa ko to?

Society: Unggoy ka ba, karapatan mo mangabit. Lalaki ka e. Hindi sapat ang asawa mo ngayon, kelangan buntisin mo din si Erma.

Matandang Lolo: Sabagay, mga anak ko lang naman sila. Wala silang karapatang magalit sakin. Ako ang dahilan kung bakit sila nasa mundong to. Mga ingrata.

Society: Yey! 

Noong nag lilitanya na yung kaibigan ko sa mga katanungan niya, nakita kong naka tatlong baso na pala kami ng beer nang ala una ng hapon. Natatawa nalang ako sa isip ko kasi fuck, atlis meron din palang nagiisip at nagtatanong ng mga tanong ko. Normal din palang makaramdam ng hinanakit sa magulang.

Ngayon, abala akong nagluluto para imbitahan sila sa Apt. Siguro pasasalamat ko narin kasi nung inatake ako ng trankaso sila din naman yung naabala at naistorbo. Haha bigla nalang akong dumausdos sa kwarto ko't bitbit bitbit yung mga prutas na apaw na apaw sa vitamin C. 

Kumbaga napakadaya. Biruin mo, hindi ko sila kinausap ng matino for 7 months. Tapos makaramdam lang ako ng sore throat daig ko pa yung umarkila ng private room sa St. Lukes sa pag-aalaga nila.


Hays, sarap din yung wala ka ng dinadalang sama ng loob. Totoo din naman yung pag ikaw ang hindi nagpatawad, ikaw din ang mahihirapan. Kumbaga lahat ng mga lintik na "Words of wisdom" tama e. Klasik yung, "Kayang tiisin ng anak ang ina pero di matitiis ng ina ang anak". Bwisit lang. Di naman mag ka rhyme.

Tapos din yung dinner. Tapos na din yung pagfree-load ng Pride sa balikat ko. Hindi ko alam kung gusto parin ipagpalit ni tropa ung mga magulang niya. O kung nagkaayos na yung mga magulang ni isa pang tropa... Di ko rin sure kung sa panahon ngayon tanggap parin ng lipunan ang broken family sanhi ng pangangabit.

Ang for sure lang e, wala talagang perpektong magulang. Walang may karapatang magsabi na lahat ng magulang ay kapakanan lang ng mga anak nila ang mahalaga. Sa parehong paraang hindi ko din masasabing lahat ng magulang ay tama. Dumaan din sila sa pag ka bobo dala ng murang kaisipan, hindi rin naman sigurado kung natuto sila nung 25 na sila.

Kung ipagpipilitan mong walang magulang ang kayang makasakit ng anak... Hindi ka ba mahihiya sa harap ng isang batang iniwan, inalipusta o pinabayaan ng mga magulang?

Kung ilalagay natin sa pedestal ang LAHAT ng mga magulang...baka sa kabilang banda, mayroong mga anak na hindi makaintindi sa pananaw mo.